2.7 Pak jezelf bij kop en kont!

Dat is het motto van Valerie. Valerie heeft in haar jeugd wel het verschrikkelijkste meegemaakt wat ik ooit heb gehoord. Stelselmatig
werd zij vanaf haar vierde jaar misbruikt door haar vader. Ze is door allerlei therapieën heengegaan, heeft tal van psychologen, psychiaters, therapeuten en hulpverleners ontmoet. Helaas vond zij nooit iemand die haar kon helpen. Zij is bovengemiddeld intelligent en misschien daardoor onbereikbaar voor hulpverlening.

We hebben heel wat afgepraat en onze gesprekken brachten ons ver. Ondanks – of misschien wel dankzij – de enorme ellende die zij in haar jeugd heeft moeten meemaken, is zij constant met zelfreflectie bezig. Zo kwam ze tot de slotsom dat zij het meeste uiteindelijk zelf moet doen. Valerie zegt nu: “Pak jezelf bij kop en kont!” Gemakkelijker gezegd dan gedaan? Valerie zegt het en voor haar was het echt niet gemakkelijk om op dit punt te komen. Daar is bij haar heel wat denkwerk
aan vooraf gegaan en ook heel wat frustratie. Het voortdurende misbruik heeft haar getekend. Extra schokkend is dat haar moeder van het misbruik afwist, maar de ogen sloot. Als Valerie er eens iets over zei, werd haar door haar moeder te verstaan gegeven dat ze ‘niet moeilijk moest doen’ en ‘dat dit heel normaal was’. Moeder was zelf ook misbruikt en was in de veronderstelling dat een dergelijke handelwijze normaal was en erbij hoorde.

Aandacht van de buitenwereld
Valerie heeft zo vaak de aandacht van de buitenwereld op zich willen vestigen om hulp te krijgen. Zo heeft zij zich als meisje van zeven vastgebonden aan de treinrails. Ze bond zich vast zodat ze niet op het laatste nippertje kon wegrennen. Ze had zelfs een excuusbriefje achtergelaten voor de machinist van de trein. Gelukkig kwam de spoorwegpolitie haar net op tijd redden. Deze actie was een onbewuste kreet om hulp van een zevenjarig meisje. Zij hoopte wellicht dat zij na deze
daad uit huis geplaatst zou worden en niet meer terug hoefde naar de verschrikkingen van thuis. In plaats van liefdevol te worden opgevangen, de aandacht te krijgen die ze zo nodig had, en de kans om te vertellen waarom ze hiertoe was gekomen, ontmoette zij slechts woedende volwassenen: politiemensen, hulpverleners en natuurlijk haar ouders. Niemand had de tegenwoordigheid van geest om haar te vragen wat haar had bewogen om zoiets vreselijks te doen. En weer kwam
Valerie in het oude patroon van misbruik terecht.

De les die we hieruit kunnen leren, is dat we op de signalen om ons heen moeten letten. Kinderen geven hun ouders niet gewoon aan bij de instanties, nee, ze zijn op een vreemde manier solidair. Zij schreeuwen heel subtiel om hulp. Onderwijzers, ouders van vriendjes en vriendinnetjes en anderen in de omgeving moeten goed opletten en luisteren naar de signalen die deze misbruikte en mishandelde kinderen afgeven. Voor Valerie was het te laat. Zij heeft zichzelf zo goed en zo kwaad als
mogelijk op de rit gezet. Ze is er nog niet. Zolang haar vader nog leeft, blijft haar verleden een bedreiging waarmee zij moet omgaan. Maar, Valerie is strijdbaar. ‘Pak jezelf bij kop en kont’ is haar motto. Hopelijk komt ze er ooit overheen. Ze heeft passie, is eropuit om iets van haar leven te maken. Daardoor kan ze bijna ‘normaal’ functioneren. Het blijft een strijd, maar met haar power gaat het vast lukken.

‘De zin van het leven is de zin om te leven.’
(Remco Campert)

Bovenstaande tekst komt uit het boek: Passie en Power - leven met hart en ziel van
Lifestyle Coach - Marjo Horn
Hoofdstuk 2.7 Pak jezelf bij kop en kont!- Klik hier voor de inhoudsopgave.

Reageren: je kunt met Marjo Horn in contact komen via marjohorn@wxs.nl