Het aardse 'zijn' is maar een fractie
van wat je in werkelijkheid bent.
(Uit het boek: Seth spreekt)
Persoonlijke ontwikkeling, psychologie, succes,
lifestyle algemeen
Onderstaande tekst komt uit het boek: Passie en Power - leven met hart en ziel

De Meesters van het Verre Oosten

Als meisje van 12 jaar vertelde mijn vader mij dat er meer was tussen hemel en aarde. Nu was mijn vader geen zwever. Het tegenovergestelde is waar. Hij was een heel nuchtere man. Mijn moeder had helderziende gaven, maar was er doodsbang voor. Ze kon bepaalde situaties voorspellen. In plaats van zich daar juist door gedragen te voelen, wilde ze er absoluut niets mee te maken hebben. Mijn vader stelde haar dan gerust door er een grapje over te maken. Als er weer eens een knal uit de kachel kwam, waarbij zij met grote verschrikte ogen keek, riep mijn vader: “Heeft u een boodschap?” We lachten allemaal; de spanning was weg en mijn moeder kon weer ademen.

Ondanks zijn nuchterheid vertelde hij mij als klein meisje dat er meer was tussen hemel en aarde. Hij vertelde over een boek dat hij aan het lezen was: De Meesters van het Verre Oosten en liet me weten waar deze Meesters toe in staat waren. Zij konden zich verplaatsen door gedachtekrachten. Mijn vader was hier erg van onder de indruk. Nogmaals, hij was echt niet iemand die zweverige neigingen had, het tegendeel zelfs. Later heb ik overigens nooit meer dergelijke boeken bij hem gezien. Ik heb ook nooit begrepen, dat hij mij dit verhaal vertelde en ik nam het dan ook voor kennisgeving aan. Ik weet nog wel dat ik het boeiend vond, maar besteedde er verder niet veel aandacht aan. Toch heb ik het ergens in mijn hersenen opgeslagen.

Mijn vader kreeg op zijn 67e een aantal hersenbloedingen, waardoor hij zijn spraak kwijtraakte. Ook raakte hij verlamd aan één kant van zijn lichaam en kon hij niet meer lopen of schrijven. Vanaf die tijd belandde hij in een rolstoel. Het gevolg hiervan was dat hij in een verpleeghuis opgenomen moest worden. Ik heb hem 12 jaar lang – van mijn 40e tot mijn 52e – iedere zondag bezocht. Samen met mijn vader zat ik daar hand in hand. Door de week werkte ik zes dagen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds heel laat. Tussendoor en ook later heb ik wat cursussen gedaan om mijn geest te voeden, omdat ik ontdekte dat ik langzaam geestelijk aan het verpieteren was.

Op een dag kwam ik met Reiki in aanraking. Ik begon met Reiki 1 en vond het heel bijzonder. Het was nog in een tijd dat Reikicursussen vreselijk duur waren. Je moest er immers iets voor overhebben, vonden de Reikimensen. En rijk dat ze werden. Dat is nu gelukkig allemaal in balans. Al snel deed ik Reiki 2 en 3, met de symbolen en ik voelde me er zó goed bij. Ik leerde het niet om er later iets mee te gaan doen, maar uitsluitend voor mijzelf. Het was inmiddels 1998 en ik had nog steeds het reisbureau, terwijl mijn vader in het verpleeghuis zat. Ik had de geestelijke voeding hard nodig naast mijn zakelijke besognes en de zorg voor mijn vader.

We waren inmiddels alweer 12 jaar verder. Aan de situatie van mijn vader was niets veranderd. Hij was na al die jaren nog steeds zijn spraak kwijt, maar hij was wél bij zijn volle verstand. Gevangen in zijn eigen lichaam. Dood wilde hij niet. Hij hield zich angstvallig vast aan het sprietje wat er nog van zijn leven over was. Daarom nam hij alles aan wat de dokters gaven om hem maar in leven te houden. Waarom? Ik weet het niet, hij kon het me niet vertellen en ook niet voor me opschrijven. Ik kon er alleen maar naar gissen. Ik denk dat hij een vreselijke angst voor de dood had. En… het was zijn tijd gewoon nog niet.

Naast Reiki heb ik ook heel veel Feng Shui (omgaan met de energieën in de omgeving) gedaan en bovendien mijn opleiding tot practitioner van Bach bloesemremedies. De eerste jaren – onderweg naar het verpleeghuis – schreeuwde ik het uit in de auto. Het was ook nog eens een half uur heen en een half uur terug. Ik was zo boos op God of het universum of op wie dan ook, die daar ‘zat’. Ik uitte mijn frustratie door te gillen en te tieren, meestal op het hysterische af. Ik begreep het lot niet. Waarom was ík, terwijl ik het zo druk had – jaar in, jaar uit – altijd mijn enige vrije zondag kwijt? Natuurlijk heeft mijn vader, die schat, daar nooit iets van gemerkt. Hij kon er tenslotte niets aan doen, dat hem dit was overkomen. (Zie blz. 106 Waar zaten we toch met ons verstand?). Daar kwam bij dat het niet anders kon, omdat mijn man en ik de enigen waren, die hij nog over had. De vrienden van vroeger waren er niet meer; de paar familieleden die we nog hadden, woonden ver weg en konden hem niet bezoeken. Na ongeveer vier jaar was mijn boosheid opeens over. Ik had er plotseling vrede mee dat ik iedere zondag naar het verpleeghuis moest; ik zag het eindelijk als iets wat er nu eenmaal gewoon bij hoorde. Wat had ik te zeuren? Ik had absoluut geen reden om te klagen! Langzaamaan begon ik te relativeren en kwam uiteindelijk tot de conclusie dat ik mijn handen moest dichtknijpen met zo’n leven als ik had. Vanaf dat moment had ik volledig vrede met de hele situatie.

Seintje van boven
Dit bleef zo tot een zekere vrijdagavond in 1998. Inmiddels was ik 52 jaar en er was een bijeenkomst van enkele mensen waarmee ik werd opgeleid voor Reikimaster. We pakten allemaal een kaartje om even in de stemming te komen en te kijken wat er speelde in ons leven. Op mijn kaartje stond: ‘Ik kan wachten.’ Ik las het en begon heel langzaam uit mijn vel te springen. ‘Ik kon wachten?’ dacht ik. ‘Ik kon wachten?' Langzaam werd ik behoorlijk hysterisch en de anderen zagen dat er iets met mij aan de hand was. Ik was inmiddels rood aangelopen en wilde het wel uitschreeuwen: “Ik kan helemaal niet wachten! Ik kan niet meer, ik ben volledig op!” Zij vroegen me wat er aan de hand was en ik vertelde hun wat er speelde, dat ik 12 jaar lang geen enkele vrije dag had gehad. Dat ik mijn zaak had en daarnaast mijn enige vrije uurtjes in het verpleeghuis doorbracht. Ik was compleet op en ik kon het niet meer.
Helemaal ontdaan kwam ik thuis. Ik was me nu pas gaan realiseren dat de koek bij mij echt op was. De bom was gebarsten.

De volgende ochtend – op een zaterdag – werd ik gebeld door een van de verpleegsters van het verpleeghuis van mijn vader. Zij vertelde dat mijn vader was gestopt met eten. Hij weigerde zowel voedsel als drinken en hij was met geen mogelijkheid over te halen. Ze vroeg of ik zo snel mogelijk wilde komen. Halsoverkop ben ik naar hem toe gegaan en toen hij me zag, keek hij me heel blij aan. Zo had ik hem in jaren niet gezien. Al die 12 jaar – inmiddels was hij 80 – had hij zo’n verdrietige blik gehad, maar nu zat er vuur – het was pure passie – in zijn ogen en zat hij te stralen. Hij pakte mijn hand en we zaten samen op onze manier te genieten van het moment. We voelden duidelijk zo’n enorme liefde voor elkaar. Hij leek blij en trots. Kennelijk had hij zijn besluit genomen dat het nu genoeg was. Op de een of andere manier had hij die avond daarvoor de boodschap – mijn hartenkreet – op de Reikibijeenkomst ontvangen en had hij aangevoeld dat ik er bijna aan onderdoor ging. De daaropvolgende dagen zat ik naast zijn bed te lezen, terwijl ik zijn hand vasthield.

Zo zaten we dagenlang. Op een bepaald moment realiseerde ik me welk boek ik zat te lezen. Het was De Meesters van het Verre Oosten, maar dan de nieuwe versie. Ik had het gekregen van iemand op mijn Reikiclub. Op dat moment vond ik het wel toevallig om dit boek na zoveel jaren weer te zien, maar ik stond er verder niet zo bij stil. Totdat ik opeens tot het volle besef kwam dat ik precies 50 jaar later aan mijn vaders sterfbed het boek zat te lezen waarover hij mij had verteld toen ik pas 12 jaar oud was.

Ik heb het altijd als een bijzonder geschenk ervaren dat ik mijn vader op zijn sterfbed met Reiki heb kunnen helpen, om hem soepel over te laten gaan naar zijn nieuwe leven. De dag na zijn overlijden voelde ik hem de hele dag naast me. En daarna was hij verdwenen. Als een vrije vogel het universum in. Het was hem gegund, die lieve man, dat mooie mens.

Bovenstaande tekst komt uit het boek: Passie en Power - leven met hart en ziel van
Lifestyle Coach - Marjo Horn
2.10 De Meesters van het Verre Oosten - Klik hier voor de inhoudsopgave.

Reageren: je kunt met Marjo Horn in contact komen via marjohorn@wxs.nl