5.4 Anorexia, schreeuw om hulp

Het kan iedereen overkomen: anorexia. Soms heb je zelf niet eens in de gaten dat je een eetstoornis hebt, het is er gewoon. Er is
ook niet veel voor nodig om een eetprobleem te krijgen, we worden immers doodgegooid met diëten. We moeten slank zijn maar de meeste mensen zijn veel te zwaar. Waar ligt dat nou eigenlijk aan? Grotendeels zit het tussen onze oren. Niet dat wij daar zelf iets aan kunnen doen. Nee, het is ons aangepraat.

Het begon al thuis toen we jong waren: “Je moet wel je bordje leeg eten, hoor!” Dat is er ingeprent. En we voelen onbewust nog steeds de goedkeuring van ouders als we dat bordje leeg hebben. Waarom nemen we dan niet een tweede bordje, dan zijn we nog betere kinderen, echte flinkerds! Inderdaad, een flinkerd word je wel, dat gaat vanzelf als je bij het avondeten twee volle borden eet. Waar moet dat voedsel allemaal naartoe? Het lichaam is helemaal niet in staat om het allemaal te verwerken. En op een dag zegt je omgeving: “Word je niet een beetje te zwaar?” Daar begint de verwarring: je eet zo goed je bordje leeg en nu dit weer. Dan begint de ellende met diëten. De ponden vliegen er alleen maar aan, want je bent nog steeds geprogrammeerd en gefixeerd op eten. Of je slaat door naar het andere uiterste en eet gewoon niets meer.
Op een dag ontdek je dat je anorexia hebt ontwikkeld. Met een beetje geluk zie je op een dag een foto van jezelf en valt je op dat je beentjes en je armen net staken zijn. Hopelijk kom je dan tot het inzicht dat ook dit niet de juiste manier is om met eten om te gaan.

Anders denken
De oplossing voor beide eetstoornissen is anders te gaan denken over eten. Je moet eten zien als de bouwer van je lichaam, datgene wat de fundering in standhoudt. De bouwstoffen die in de voeding zitten, zorgen ervoor dat je lekker in je vel komt te zitten, dat je lichaam functioneert en dat je een stralende huid krijgt. Probeer die programmering van je jeugd uit je hoofd te zetten. Weet je nog hoe vaak je als kind te horen kreeg: “Wil je een lekker ijsje?” De associatie met ijs is gelegd. Dat is lekker! Vanzelfsprekend is er niets mis met een ijsje op zijn tijd. Toch is het beter om er geen vaste gewoonte van te maken, omdat er enorm veel suiker in ijs zit. Zodra moeders zeggen: “Je moet wel groente eten hoor, je moet wat vitaminen binnenkrijgen”, hebben kinderen al iets van: “Oh, dat zal dan wel vies zijn, dat moet ik maar zoveel mogelijk weigeren te eten.” Ouders gaan smeken en bedelen en de kinderen gaan vaak volledig op slot! Terwijl het zo gemakkelijk is om kinderen aan de groenten te krijgen, want ze staan juist heel erg open voor wat gezond is. Ze willen in principe het beste voor zichzelf, maar het gaat fout bij de programmering in de eerste levensjaren. Als ze huilen, krijgen ze iets zoets, want dat is zo lekker. Nee: mama vindt het zo lekker! Het kindje weet op dat moment nog niet wat lekker of vies is. De smaakpapillen moeten nog worden ontwikkeld. Mama en papa willen hun kindertjes absoluut niet tekortdoen, dus beloven ze steeds bij iedere goede daad van het kind een snoepje of – nog erger – een ijsje. Is het dan raar dat je op een dag de link legt tussen eten en een goed mens zijn? Gelukkig is het nooit te laat. Je lichaam wil maar al te graag dat je tot inkeer komt. Je hoeft echt niet te denken: ik ben nu toch al dik, het maakt niets meer uit. Hoe oud ben je? Wil je nog 30, 40 jaar doorgaan op deze manier of zeg je nu: genoeg is genoeg. Ik ga mijn lichaam behandelen alsof het mijn eigen kind is. Dat prop je ook niet vol met nicotine, bier, een pakje boter (flink stuk roomijs) of 26 suikerklontjes (een fles cola). Nee, ik wil bouwstoffen: vitaminen, mineralen, enzymen, aminozuren, goede vetten, goede koolhydraten en goede eiwitten die mijn cellen voeden en bouwstoffen leveren voor mijn fundering. Ik wil in optimale conditie zijn. Ik vergeet alle programmering uit het verleden, want dat is geweest. Mijn nieuwe leven begint nu!

Voorbeeld uit de praktijk
‘Carmen, het mooiste meisje van de klas’ was een tv-programma van Jaap Jongbloed. Carmen uit deze serie is een beauty. Er was niet één jongen die niet verliefd op haar was. Toch werd haar schoonheid haar bijna fataal: ze werd gepest. Niet omdat ze zwak was, ze was gewoon té mooi. Dat lokte anderen uit om haar op haar plaats te zetten. Uiteindelijk trok zij zich terug op haar kamer en was ze doodongelukkig. Zij had één passie: ballet. Al op 14-jarige leeftijd vertrok ze naar Amsterdam om ballerina te worden. Daar werd haar echter verteld dat haar dijbenen de neiging hadden om te dik te worden. Het stond zwart op wit op haar rapport en dat raakte Carmen tot diep in haar ziel. Gaandeweg ontwikkelde zij de eetstoornis anorexia, en raakte zij gefixeerd op het doel om die dijbenen mager te houden. Zij zakte steeds dieper weg en raakte zichzelf tenslotte helemaal kwijt. Niemand kon haar helpen, totdat haar ouders ingrepen. Ze haalden haar van de ene op de andere dag van de balletschool en namen haar mee terug naar huis. Alles bij elkaar was Carmen 15 jaar bezig om te herstellen. Dit heeft zij
helemaal op eigen kracht voor elkaar gekregen. Nu is zij gelukkig; ze heeft een fantastische man en een geweldig gezin. En zij ontwikkelde een nieuwe passie om andere mensen met hetzelfde probleem – dat zij zo goed kende – te helpen. Mensen met een eetstoornis kunnen nu terecht in haar prachtige praktijk. Carmen is onbetwistbaar een voorbeeld hoe je vanuit de diepste dalen, op eigen kracht, de top van de berg kunt bereiken.

Vanuit misère naar passie en power.

Bovenstaande tekst komt uit het boek: Passie en Power - leven met hart en ziel van
Lifestyle Coach - Marjo Horn
Hoofdstuk 5.4 Anorexia, schreeuw om hulp - Klik hier voor de inhoudsopgave.

Reageren: je kunt met Marjo Horn in contact komen via marjohorn@wxs.nl