9.2 30! Onbegrensde mogelijkheden

Het fijne van 30 zijn is dat je al zoveel weet. Je hebt inmiddels zoveel meegemaakt. Verschillende banen, vrienden, ervaringen.
Sommigen hebben zelfs al één of meer kinderen. Kortom; je voelt je wijs. Je weet ook langzamerhand wat je wilt en zeker ook wat je niet wilt. 30 zijn is fijn. Je bent niet oud, je bent niet jong. Je leven heeft nog alles voor je in petto. Mensen luisteren nu naar jou en je vindt het heerlijk om van anderen te leren. Zo langzamerhand heb je een idee hoe het leven er voor je uit kan gaan zien.

Inmiddels waren mijn man en ik 10 jaar getrouwd en het kabbelde wel zo voort. Zoals je kon lezen op blz. 44 had ik met 27 een behoorlijke dip gehad. En heel langzaam ging bij ons het idee groeien om wat anders met ons leven te gaan doen. We voelden dat er iets moest gebeuren. We leefden niet meer met hart en ziel. Zo besloten we om eens een tijdje weg te gaan, naar het buitenland. We zouden ons huis verkopen en onze banen opzeggen. Van de overwaarde van ons huis konden we dan leven. We wilden eigenlijk wel in het Middellandse Zeegebied wonen, maar we hadden geen idee. Eerst reisden we naar Kreta en Mallorca om te zien of dat iets voor ons zou zijn. Beide eilanden waren prachtig. Op Mallorca huurden we een auto en lieten ons leiden door het universum. We reden maar gewoon rond en hadden het volste vertrouwen dat we ergens werden gebracht. Uiteindelijk hadden we bijna het eiland rondgereden – rustig aan in een paar dagen – totdat we op de laatste dag
bij een makelaar aankwamen die ons een huis liet zien. Dit was volmaakt; dit was voor ons. Een droomhuis met uitzicht op de Middellandse Zee en om ons heen bergen en bomen. We huurden het voor een jaar. Op 5 december 1978 vertrokken wij met Lodewijk – onze kat van toen al 13 jaar – naar Puerto Andraitx op Mallorca.

Omdat alles zonder kleerscheuren verliep, wist ik dat we goed op ons pad zaten. Dit was in grote lijnen voorbestemd. Alles liep op rolletjes. Natuurlijk zijn er altijd kleine hobbels en obstakels, maar we voelden ons volmaakt gelukkig daar. Mijn man kwam helemaal bij. Hij werkte in de haven op jachten en bracht die over naar het vasteland van Spanje en Frankrijk. Ik ontving veel mensen, vrienden en familie uit Nederland en deed veel aan dwarsfluiten. Samen met vrienden musiceerden we
dat het een lieve lust was. Dat jaar hadden wij nodig voor onze zielsontwikkeling. Natuurlijk hadden we het geld ook op de bank kunnen zetten, maar daar dachten we niet eens over na. We lieten ons leiden en deden intuïtief wat goed voor ons was.

Na een jaar vertrokken we weer van Mallorca. De roep van de ziel bracht ons naar Amerika. Mijn man maakte zijn droom waar om piloot te worden. Weliswaar een sportpiloot maar de wens van zijn ziel was hiermee toch vervuld. Zijn passie voor vliegen kon hij nu eindelijk waarmaken. Dit loste het gemis in dat hij altijd had gevoeld. En ik? Ik begon een babysitcentrale. Het was geweldig. Maar niet voor altijd. Het was niet mijn passie. Na een jaar Amerika moesten we weer terug naar Nederland,
want het geld was bijna op. Het was 1980 en de economie was slecht.

Mijn moeder overleed twee jaar later op 64-jarige leeftijd. Ik hield zielsveel van haar. Zij was de geweldigste moeder die iemand zich kan wensen. Ze is altijd ziekelijk geweest en haar reuma bracht haar al op jonge leeftijd in een rolstoel. Mijn moeder ging van het ene ziekenhuis naar het andere. Haar overlijden kwam niet onverwacht en ik had vrede met haar dood. Door mijn sterke geloof in een leven na dit leven, vertrouwde ik erop dat dit voor haar het beste was. Dat was voor mij genoeg om gelukkig te kunnen zijn en haar te laten gaan.

En weer die rust, te weten dat er een leven is na dit leven!

Bovenstaande tekst komt uit het boek: Passie en Power - leven met hart en ziel van
Lifestyle Coach - Marjo Horn
Hoofdstuk 9.2 30! Onbegrensde mogelijkheden - Klik hier voor de inhoudsopgave.

Reageren: je kunt met Marjo Horn in contact komen via marjohorn@wxs.nl